Bugün Ankara depresyonda
Biraz boğuk, gözleri şiş, ağlamış gibi
Bana acıyor galiba
Bugün diğer günlerden farklı
Sen yoksun...
Ankara bomboş, üzgün gibi
Sensiz olmak acıtmış onu
Bu duyguyu daha önce hiç tatmamış gibi
Yürüdüm ilk defa sensiz
Gözyaşlarım ağladı ben değil
Belki de onlar özledi
Bugün Anakra sensiz!
Ben değil...
Bugün gökyüzü haykırıyor!
Ben suskun...
Anakra soğuk, nefesim ısıtıyor
Ama o bile buhar olup gidiyor
Zaman gibi umut gibi
Sen gibi, gidiyor.
Hava da üşüdü sen gidince
Paltoma sarınıyorum sıkıca
Başımda senin aldığın
Vişne çürüğü şapkam
Yağmur damladı
Kurumuş dudaklarıma düştü
Bir damla daha aktı, bu sefer gözlerimden...
Yüksel caddesi yalnız yürürken
Ben değil...
Sigaramı yakıyorum
Yağmur kızıyor, daha da şiddetleniyor
Sigaramda söndü
Sigaramda yalnız
Sen yoksun...
Yine bir damla ve yine gözlerimden
Yol bitti
Simitçiye bakıyorum
Oda üzgün, ama sana değil
Belki de akşam eve gittiğinde
Eline bakacak olan birkaç çift göze üzülüyor
Karanfile sapıyorum
Yürüyorum...
Paçalarım ıslanıyor ama aldırmıyorum
Sen yoksun...
Nereye gideceğim bilmiyorum
Sen yoksun...
Üşüyorum, ağlıyorum
Sen yoksun...
Ankara'da ağlıyor
Sokaklar, caddeler, herkes üzgün
Sen yoksun...
Rüzgar esiyor, ağaçlar yaprak döküyor
Parklar sessiz..
Gülmüyor hiçbir şey
Sen yoksun...
Ankara bugün hayata küsmüş
Konuşmuyor, uyumuyor, gülmüyor
Sessiz çığlıklarda ismini sayıklıyor
Belki de ezberlediği bir duadır, gelmen için
Ankara bugün sensiz!
ve sen, yoksun...

Pelin Palta